Үргэлжлэл: 45:26 мин.
Дүрүүд:
Дин Сяо Цзюн зохиолч /гол дүр/
Сюй Тян Дины өрөөний оюутан
У Хао Дины өрөөний оюутан
Дин Сяо Цзюн 10 настай хүүхэд үе
Умэ япон захирал
Чжу япон үйлдвэрийн менежер
Хун Бүдүүн ээ, Сяо Цзюны ангийн хүүхэд
Эм:
Би Юн Дины ээж нь /гол дүр/
Ээж Би Юны ээж нь
Би Ся эгч нь
Ю Я оюутан
+Ни сурвалжлагч, сэтгүүлч
------------------------------------------------------------------------------------------
Ээжтэйгээ салах ёс хийсэн нь
10-р анги
------------------------------------------------------------------------------------------
Дин: Ах аа, Япон хаана байдаг вэ?
Жаал: Япон уу... энд байна.
Дин: Бид япон руу яаж явах вэ?
Жаал: Усан онгоцоор, эсвэл нисэх онгоцоор.
Дин: Хэрэв би япон явбал тантай дахиж хэзээ ч тоглохгүй гэсэн үг үү?
Жаал: Би мэдэхгүй ээ. Сяо Цзюн аа, чи япон явахыг хүсэж байна уу?
------------------------------------------------------------------------------------------
Би: Умэ сан. Би маргааш Нанжин орох тасалбар худалдаж авсан. Би орой 18 цагт тэнд очно. Удахгүй уулзъя.
Эм: Болгоомжтой. Битгий уначих.
------------------------------------------------------------------------------------------
Му: Эхнэр, энэ бургаснууд чийгтэй байна.
Эгч: Тийм гэж үү?
Му: Тийм ээ. Дараа нь аль болох сайн хатсанаас нь авчрахаас.
Эгч: Тэгээрэй.
Му: Эхнээр, Би Юн япон явахаас өмнө нөгөө залуутайгаа Нанжинд бичиг баримт хөөцөлдөнө гэж би сонслоо. Чи тэр япон эрийг харсан уу? Тэр ямаршуу хүн вэ?
Эгч: Түүнтэй таарч үзээгүй. Би Юн уулздаг гэж хэлж байгаагүй.
Му: Ээж юу бодож байдаг бол?
Эгч: Би асуухаас халгаад байна. Ээж санаа зовохгүй байж чадах уу?
Му: Чи зөв боджээ. Бид энэ тухай асуух хэрэггүй байх.
Эгч: Энэ Би Юн ёстой ойлгомжгүй юм. Зөвхөн өөрийнхөө хүслийг бодож Сяо Цзюныг япон руу авч явах гэж байдаг. Өөрөө ядаж японы талаар юу ч мэдэхгүй. Тэнд ажил олох амаргүй. Хүүхдээ сургуульд оруулах бөөн асуудал.
Му: Миний бодлоор, одооны хүүхдүүд дасан зохицохдоо амархан болсон шүү.
Эгч: Больж үз. Би Юн тэнд юу хийх вэ? Тэр юу ч хийж чадахгүй. Зөвхөн тэр эрд найдахаас өөр юм юмгүй. Нөгөөх нь Би Юнд элдэв ааш авир гаргаж зовоохгүй гэж үү?
Му: Эхнээр, манайх нээлттэй орон. Олон хүмүүс гадаад руу явж байдаг. Эхэлж явсан хүмүүс нь хэдийн аргаа олчихсон байна. Явна гэдэг нь сайн хэрэг.
Эгч: Чи ч гэсэн явахыг хүсээд байгаа юм уу? Яагаад болохгүй гэж?
Му: Би хаашаа ч явахгүй ээ. Би эндээ үлдэж Фан Фан та хоёрыг хамгаалахыг хүсдэг. Үхэн үхтлээ, эцсээ хүртэл хамгаална.
------------------------------------------------------------------------------------------
Ээж: Чи хэзээ явах вэ? Явах хугацаа чинь тодорхой юу?
Би: Маргааш. Би хэдийн бүх юмнуудаа бэлдсэн. Ээж, санаа зоволтгүй.
Ээж: Би яаж санаа зовохгүй байх юм? Чи тэр хүнийг хэр сайн мэдэх вэ? Тэр япондоо эхнэртэй үгүйг ч чи мэдэхгүй.
Би: Би зангийг нь мэднэ. Түүнд итгэдэг.
Ээж: Түүнд итгэдэг ээ? Гэхдээ... Та хоёр ямар харилцаатай вэ? Ядаж Фу Цян та хоёр албан ёсоор гэрлэсэн. Гэтэл чи хүүгээ дагуулаад шууд л эндээс явахаар шийдсэн л байдаг. Хүүгээ боддоггүй юм уу?
------------------------------------------------------------------------------------------
Би: Ээж ээ, хоол бэлэн болсон. Гарч ирээд идээч.
------------------------------------------------------------------------------------------
Мөрөөдөл биелэхэд хэцүү
------------------------------------------------------------------------------------------
Эр: Жолооч оо, автобус яагаад зогсчихов оо?
Эм: Юу болсон бэ?
Эр: Би гарч харъя.
Эр: Жолооч оо, автобус эвдэрсэн үү?
Эр: Яваач ээ. Энд зогсохоо болиоч. Би өнөөдөр ажилтай.
Эр: Бид Нанжинд хэзээ очих вэ?
Дин: Ээж ээ, юу болсон бэ?
Би: Автобус эвдэрсэн бололтой.
Дин: Ээжээ, бид хэр удаан хүлээх вэ? Би гэртээ харимаар байна.
Би: Жолооч хурдхан засчих байх.
------------------------------------------------------------------------------------------
Би: Сяо Цзюн, автобусандаа байж бай. Хаашаа ч битгий яваарай. Найз аа. Надад дэвсэх юм аваад өг.
Эм: Жолооч оо, автобус хэр эвдэрсэн бэ? Засаж болох нь уу?
Эр: Би удахгүй засчихна.
Эр: Засахад дахиад хэр хугацаа орох бол? Би яараад байна.
Эр: Би хичээж л байна. Удахгүй ээ, удахгүй. Тайван байцгаа. Болж байна, дахиад гишгэ. Сайн байна.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эр: Баярлалаа. Замдаа сайн яваарай. Хүмүүс ээ, автобусандаа суугаарай. Түргэлцгээ.
Би: Ашгүй болсон. Автобусыг засчихлаа. Бид одоо цаашаа явж болно. Юу болсон бэ?
Дин: Ээж ээ, миний гэдэс өвдөөд байна.
Би: Гэдэс өвдсөн? Энд үү? Би чамд илээд өгье, за юу?
------------------------------------------------------------------------------------------
Нанжин
------------------------------------------------------------------------------------------
Эр: Бид ирлээ.
Би: Автобуснаас буух боллоо, Сяо Цзюн. Сяо Цзюн. Хүлээж байгаарай. Явцгаая.
Умэ: Байна уу? Намайг Умэно Шү гэдэг. Би автобус хэзээ ирэхийг мэдмээр... Байна уу? Англиар ярьдаг хүн байна уу? Түр хүлээгээрэй. Намайг уучлаарай. Та надад туслахгүй юу?
Эм: За.
Умэ: Баярлалаа.
Эм: Байна уу? Энэ диспетчерийн төв үү? Өнөөдөр Цзянчэнээс Нанжин орох автобусууд бүгд ирсэн үү? Аа, нэг автобусаар нь манай зочны ойрын хүмүүс нь ирнэ. Тэгвэл замдаа саатсан байх. Эсвэл ямар нэг юм тохиолдсон юм уу? Аа, ойлголоо, ойлголоо. Баярлалаа. Сүүлийн автобусны хөдөлгүүрт нь гэмтэл гарсан гэж байна. Гэхдээ гэмтлийг нь зассан.
Умэ: Тэгвэл автобус ирчихсэн гэсэн үг үү?
Эм: Тиймээ, тийм. Хэдийн энд ирсэн.
Умэ: Маш их баярлалаа. Төвөг удсанд уучлаарай. Маш их баярлалаа. Тэгвэл би одоо явлаа.
Эм: За.
------------------------------------------------------------------------------------------
Дин: Ээж ээ, миний гэдэс өвдөөд байна.
Би: Сяо Цзюн, жаахан тэвччих, тэгэх үү? Умэ ах нь удахгүй ирж биднийг авна.
Дин: Ээж ээ, өвдөөд байна.
Би: Зовиурлаж байна уу? Ээж нь чамд халуун ус аваад ирье.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эм: Энд хүн байна уу? Хүн байна уу?
Эр: Жаал аа, чиний эцэг эх хаана байна?
Би: Би байна.
Эр: Энэ таны хүүхэд үү?
Би: Тиймээ.
Эр: Та Нанжинд ямар хэргээр ирэв?
Би: Бид хүн хүлээж байна. Замд эвдрэл гарч саатаад, биднийг тосох хүнтэй уулзаж чадсангүй. Би энд хүлээх ёстой юм.
Эр: Та надад бичиг баримтаа үзүүлнэ үү.
Би: Энэ. Өвдсөөр л байна уу? Жаахан тэсчих, за юу?
Эр: Танд хүүхдийн бичиг баримт нь байгаа юу?
Би: Төрсний гэрчилгээ нь байгаа. Би гэрээсээ яарч гарахдаа авахаа мартсан юм шиг байна.
Эр: Таны хаяг хаана бүртгэлтэй вэ?
Дин: Ээж ээ, гэдэс өвдөөд байна.
Эр: Хүү чинь халуунтай байна.
Эр: Халуунтай, бас гэдэс нь өвдсөн байна. Энэ арай гастроэнтерит биш үү?
Би: Би чамайг тэврэе.
Эр: Та эхлээд эмнэлэгт очсон нь дээргүй юу?
------------------------------------------------------------------------------------------
Умэ: Хүлээ, хүлээгээч. Сая автобус ирсэн үү?
Эр: Хамгийн сүүлийн автобус сая ирсэн. Өглөө эхний автобус 4 цагт хөдлөнө. Одоо хэн ч байхгүй.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эмч: Сайн байна.
Би: Энэ эмчид үзүүлнэ, за юу?
Эмч: Болж байна. Одоо цамцаа дээшлүүлээрэй. Чи эндээ юу нуусан юм бэ? Энд өвдөж байна уу? Харин энд?
Би: Эмч ээ, хүү минь зүгээр үү?
Эмч: Миний туршлагаас харвал цөсний хүүдий нь өвчилсөн бололтой. Хэрэв цөсний хүүдий бол энэ асуудал болно.
Би: Ийм жаахан хүүхдийн цөсний хүүдий яагаад асуудалтай болдог билээ?
Эмч: Нэг бол төрөлхийн, эсвэл төрмөл байж болно.
Эм: Чжао эмч ээ, яаралтай очоорой. Та харах хэрэгтэй байна.
Эмч: Ойлголоо, би удахгүй очно. Чи явж бай. Бид эхлээд шинжилгээ хийх хэрэгтэй.
Би: За.
Эмч: За боллоо. Эхлээд төлбөрөө хийж бай.
Би: Чи юу нуугаад байсан юм?
------------------------------------------------------------------------------------------
Цзянчэнь тойргийн төрсний гэрчилгээ
------------------------------------------------------------------------------------------
Дин: Ээж ээ, намайг уучлаарай. Миний буруу.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эр: Та хүүгийн нэрийг хэлж өгнө үү?
Умэ: Дин Сяо Цзюн.
Эр: Түүнтэй ямар холбоотой вэ?
Умэ: Миний гэр бүл.
Эр: Саатсан автобусанд хүү байсанд та итгэлтэй байна уу?
Умэ: Итгэлтэй байна.
Эр: Бид өглөө дахин нэг удаа утасдаад шалгаж үзье. Хэрэв та хүүг олоогүй бол бидэнтэй холбогдоорой.
Умэ: За, баярлалаа.
Эр: Зүгээр.
------------------------------------------------------------------------------------------
Му: Эсвэл энэ хүүхэд хэтэрхий сульдсан байх. Энэ цөсний сувгийн киста гэсэн. Онош нь цөсний хүүдийн үрэвсэл.
Эмээ: Тэгвэл хагалгаа хийлгэх юм уу?
Му: Түүнийг бүтэн нойрсуулна. Хагалгаа дөрвөн цаг болох байх. Ээж ээ, санаа зоволтүй. Би Юн санаа зоволтгүй. Би эмчид хэлсэн байгаа. Хүүхэд дэндүү жаахан, гэр бүл нь санаа зовж байгааг тэд мэднэ. Мөн ерөнхий эмч нь хагалгаа хийхээр зөвшөөрсөн байгаа. Тиймээс ямар ч хүндрэл гарахгүй байх.
Эгч: Сайн байна.
Му: Би Юн. Битгий уйл. Бид Нанжинд байна. Энэ хотын хамгийн том эмнэлэг. Эндэхийн эмчилгээ нь манай тэндэхээс хавьгүй илүү. Ээж ээ, би явж хагалгаанд орох юмнуудыг нь бэлдье.
Ээж: За.
Эгч: Би чамтай хамт явъя.
Му: Тэг ээ. Явцгаая.
Ээж: Би Юн, санаа зоволтгүй. Сайн эмнэлэг сайн эмч нартай байдаг.
Би: Энэ миний л буруу. Ээжийнх нь буруу. Би урд нь чамайг яагаад анзаараагүй юм бэ? Чи надад гэдэс өвдөөд байна гэж хэлдэг байсан. Намайг үнэхээр уучлаарай.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эм: Танд дуудлага ирсэн байна.
Умэ: Баярлалаа. Байна уу, Умено Шү байна.
Би: Байна уу?
Умэ: Хатагтай Дин! Та зүгээр үү?
Би: Зүгээр. Харин та зүгээр үү, Умэ сан?
Умэ: Би ч гэсэн зүгээр. Би Юн, би таныг хүлээж болох уу?
Би: Би дахиж очиж чадахгүй болсон.
Умэ: Ямар нэг юм болсон уу? Экс нөхрөөс чинь болсон уу?
Би: Үгүй ээ. Түүнээс болоогүй. Энэ миний шийдвэр.
Умэ: За. Би ойлголоо. Би таныг сонсох сайхан байна. Би удахгүй япон руу буцна. Хатагтай Дин, та биеэ бодох ёстой шүү.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Ли: Сяо Цзюн, энэ сайхан үнэртэж байна уу?
Дин: Тиймээ.
Ли: Чи идмээр байна уу?
------------------------------------------------------------------------------------------
Энэ шөнийн сарны гэрэл тун үзэсгэлэнтэй
------------------------------------------------------------------------------------------
Эр: Дин Сяо Цзюн. Дин Сяо Цзюн?
Эр: Өнөөдөр Дин Сяо Цзюн яагаад ирсэнгүй вэ?
Маи: Ингэдэггүй л юм даа.
Эр: Чжоу Лу Ян.
Ян: Байна.
------------------------------------------------------------------------------------------
Чжан: Чи манай ангийн хамгийн хариуцлагтай оюутан. Сүүлийн үед чамд ямар нэг асуудал байна уу? Чиний үндсэн хичээлийн дүнгүүд сайнгүй харагдсан. Бас чи ТЕМ-4-н шалгалтыг өгөөгүй. Юу болоод байна?
Дин: Чжан багш аа, би засрахыг хичээж байгаа.
Чжан: Болж. Ийм үг сонсох сайхан байна. Чи сургуулиа төгсөөд юу хийх тухай бодож үзсэн үү?
Дин: Би зохиолч болохыг хүсдэг.
Чжан: Чи тэгж боддог гэж үү? Сургуулиа төгссөний дараа цөөхөн хэд нь зохиолч болдог. Чамд гэж хэлэхэд, өмнөх төгсөлтөөр анги бүрээс ганцхан хүн зохиолч болж байсан.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эмс: Төрсөн өдрийн мэнд. Төрсөн өдрийн мэнд. Хүслээ хэлээрэй! Хүслээ хэлээрэй!
Эм: Үлээгээрэй!
Эр: Тогтооцгооё!
Эм: Төлөө!
Эм: Маш их баярлалаа.
------------------------------------------------------------------------------------------
Ху: Манай гэр бүл номын дэлгүүртэй. Чи ямар учиртай намайг нааш нь авчирсан юм бэ?
Дин: Би нэг юм бичихээр оролдож байна. Санаа авахаар юм хайх санаатай.
Ху: Чи эндээс ямар ч санаа олохгүй ээ. Түүний оронд манай аавын дэлгүүрт очих хэрэгтэй.
Дин: Чиний аав борлуулалт сайтай номнууд зардаг. Надад болохоор өөр юм хэрэгтэй.
У: Бүгдэд нь мэнд хүргэе.
------------------------------------------------------------------------------------------
Тян Тян, “Менья”, “Бид хамт байгаагүй он жилүүд” номнуудын
зохиогч
------------------------------------------------------------------------------------------
У: Тайван, тайван.
Ху: “Менья”-ийн зохиолч. Энэ гарын үсэг тарааж байгаа бололтой. Аан гээч, Дин. Би чамд хэлье, чи ирээдүйд ийм зохиолч болно. Тэрийг мэдрээч.
Дин: У Хао?
------------------------------------------------------------------------------------------
Ху: Дин. Залуусын талаар янз бүрийн юм бичдэг ангийн чинь хүүхдийг би шүүмжлээгүй шүү. Тийм зохиолоор зөвхөн охидыг хуурах байх. Бүр чамтай харьцуулах ч юм биш. Чи сэтгээр унах хэрэггүй дээ.
Дин: Би сэтгэлээр унаагүй. Би түүн шиг тийм сайн бичиж чадахгүй. Энэ үнэн.
Ху: Үнэн? Өөрийгөө буруутгахаа боль. Үнэн гэвэл, заримдаа чамд өөртөө итгэх итгэл дутдаг. Би чамайг дэндүү сайн мэднэ. Хүмүүс чамайг хүндэлдэг байх ёстой, ойлгов уу? Харин бид чамайг дэмжих ёстой. Хэрэв чамайг дэмжихгүй бол чи хэцүүднэ, уруудна, доройтно.
Дин: Би өөрийгөө үнэлэх үнэлэмжгүйгээс учраас л өөртөө итгэлтэй байдаггүй.
Ху: Мэдлээ. Энэ бол өөрийгөө дорд үзэх үзэл, за юу? Би чиний бичсэнийг уншсан. Чи авъяаслаг зохиолч. Би ингэж хэлье. Би хэтрүүлж хэлээгүй. Бурхан чамд энэ авъяасыг заяасан гэж би боддог. Хэрэв чи өөртөө итгэлгүй бол бурханд итгэх хэрэгтэй. Бурхан чамайг зүгээр ч нэг сонгоогүй. Тиймээс чи бурханы итгэлийг алдаж болохгүй.
Дин: Чи өөрөө бурхан юм шиг сонсогдлоо. Хэрэв чи бурхан байсан би суут зохиолч байх байлаа.
Ху: Яадаг ч бай, чи миний зүрхэнд үргэлж ийм байна. Энэ үнэн. Нэг л өдөр би чиний гарын үсэг тараахад туслана гэж итгэдэг.
------------------------------------------------------------------------------------------
Дин: У Хао, өнөөдөр чамайг номын санд харлаа.
У: Тэгээд дуудахгүй яасан юм?
Дин: Чамайг охидууд хүрээлчихсэн байсан. Чамайг дуудсан ч чи сонсохгүй биз. Дараагийн удаа би номноос чинь худалдаж авч уншина.
У: Хэрэв чи хүсвэл би одоо чамд нэгийг өгье.
Маи: Сяо Цзюн, чамд бэлэн гоймон байна уу? Би өлсөж үхлээ.
Дин: Байхгүй.
Маи: Та нар ч нэмэргүй юм аа.
У: Миний бичсэн ном энэ. Гарын үсэг хэрэгтэй юу?
Дин: Мэдээж.
У: Мартаж үз.
Дин: Зураад өг. Би нандигнах болно.
У: За яахав, би хэдэн үг бичиж өгье.
Дин: Чи бас “Менья”-ийн зохиогч гэсэн үү?
У: Аан, бүр арван жилийнх. Май. Тэр үед Хан Хан надад урам өгч, “Шинэ санаанууд” зохиолчдын уралдаанд оролцоход тусалсан юм. Тэгэхэд би ёстой улайрч бичнэ гэдэг нь болсон байх. Одоо эргээд харахаар тэр үед хийж байсан юмнууд энэ номыг гаргах бэлтгэл байсныг ойлгодог. Агуулгын хувьд залуусын тухай ихэнх зохиолуудаас огт өөр. Би зөвхөн бичих гэж л энэ номыг бичсэн.
Дин: Өөр юм бий. Ч иний эссег уншиж үзсэн. Чи өвөрмөц арга барилтай. Зохиолч нарт зохиол бичих өөрсдийн гэсэн арга барил байх ёстой. Байна уу? У Хао, чамтай ярья гэнэ.
У: Хүн өөрөөрөө байх нь чухал гэж би боддог. Байна? Би гараад яръя.
------------------------------------------------------------------------------------------
У Хаогоос Сяо Цзюнд: “Бид хамт байгаагүй он жилүүд”, зохиогч:
Тян Тян
------------------------------------------------------------------------------------------
Би: Өглөөний цай! Өглөөний цай! Халуун мантуу байна. Гурилан савханцарууд. Буурцагтай сүү, өндөг.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эр: Эгч ээ, надад хэдэн мантуу өгөөч.
Би: Хэдийг авах вэ?
Эр: Дөрөвийг.
Би: За.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эр: Ийм жаахан махыг яаж жинэлж болдог юм бэ?
Би: Тэгвэл надад энэ гахайн өөхнөөс жаахныг өгчих.
------------------------------------------------------------------------------------------
Би: Сяо Цзюн, хоолоо идэх боллоо. Сайхан үнэртэж байна уу?
Дин: Үнэхээр гоё үнэртэж байна.
Би: Чиний шүлс асгарч байгаа даа. Би чамд жаахан өөх нэмж өгье. Дахиад жаахныг.
------------------------------------------------------------------------------------------
Би: Жижигхэн мэлхий, жижигхэн амтай.
Дин: Жижигхэн мэлхий, жижигхэн амтай.
Би: Хоёр жижигхэн нүдтэй, дөрвөн хөлтэй.
Дин: Хоёр жижигхэн нүдтэй, дөрвөн хөлтэй.
Би: Хөгжилтэйгээр дэвхэрсээр ус руу орно.
Дин: Хөгжилтэйгээр дэвхэрсээр ус руу орно.
Би: Хоёр бяцхан мэлхий, хоёр бяцхан ам.
Дин: Хоёр бяцхан мэлхий...
Эм: Би Юн эгч ээ. Би Юн эгч ээ, хүлээгээрэй.
Би: Яасан?
Эм: Би Юн эгч ээ... сая японоос утсаар ярилаа. Таныг эргээд залгаарай гэж хэлүүлсэн. Дугаар нь надад байгаа. Би танд аваад ирье.
Би: Хэрэггүй. Хэрэв над руу дахин залгавал энд байхаа больсон гээрэй.
Эм: Ойлголоо.
------------------------------------------------------------------------------------------
Ма: Сюй Тян, наанаа зогсож бай! Хөөе, би чамд хэлээд байна! Чи зогсооч!
Тян: Чи өвчтэй юу?
Ма: Өвчтэй хүн нь чи.
Тян: Чи юу хүссэн юм бэ?
Ма: Надад тодруулах юм байна.
Тян: Чи юу хэлэх гээв? Бид хэдийн харилцаагаа тасалсан. Бид хоёр тохирохгүй гэж би зөндөө хэллээ. Чи ч гэсэн зөвшөөрсөн. Чи надаас өөр юу хүссэн юм бэ?
Ма: Би өөрийнхөө юмнуудыг авахаар ирлээ.
Тян: Тэгээд аваач!
Ма: Зарим нь машинд чинь байгаа.
Тян: Хүлээ. Ма Цинь, би ойлгохгүй байна. Чи бол сайн охин, харин би муу залуу. Чи юунд тэмүүлээд байгаа юм бэ? Чи намайг тавьж явуулаад мартаж болдоггүй ямар сайн чанар надад байдаг гэж? Би өөрчлөгдөх үү? Би чамаас гуйя, бүсгүй минь. Намайг залхаахаа больчих. Хэрэв чи ирээд байх юм бол би алга болно.
Ма: Тэгээд алга болооч.
Тян: Ашгүй дээ. Дураараа л бол. Чи ямар хэцүү юм бэ!
Ма: Сюй Тян! Чи муу тэнэг! Сюй Тян!
------------------------------------------------------------------------------------------
Дин: Би таны захиалгыг авч болох уу?
Тян: Надад юу ч юм халуун уух юм өгчих.
Дин: Та кофе авах уу, цай юу?
Тян: Новш гэж, энэ олон хүмүүсээс... Би шөнө үхсэн юм шиг унтаж чадахаар юу ч юм санал болгож чадах уу?
Дин: Эсвэл зүгээр л ус авах уу?
Тян: Үгүй. Би үнэгүй юманд дургүй. Би чамайг ашигламааргүй байна. Энэ мөнгөөр юу ч юм аваад ир.
Дин: Би чамд лийртэй халуун шүүс авчирлаа. Эхлээд бүлээн юм уучих.
Тян: Хөөе? Чи яагаад энд ажиллаж байгаа юм?
Дин: Чи ийм цагаар байрандаа очоогүй байгаа юм уу?
Тян: Ядаргаатай юм. Би чиний тухай ярихгүй. Бас Ю Яныг ч гэсэн. Энэ өнгөрсөн явдал.
Дин: Надад ч гэсэн.
Тян: Чи хэзээ ажлаа дуусах вэ?
Дин: Чамайг явсаны дараа би шууд явна.
Тян: Ажлынхаа дараа надтай хамт яв.
Дин: Чи намайг хааш нь аваачих гээв?
Тян: Чамайг зовлонгоо, асуудлаа мартаж чадах тийм газарт дагуулж очно.
------------------------------------------------------------------------------------------
Тян: Чи юу гэмээр байна? Чи одоо дээрдэж байна уу?
Дин: Юу гэсэн үг юм?
Тян: Чи тайвширсан харагдаж байна.
Дин: Гайгүй л байна.
Тян: Ихэнх хүмүүс интернет тоглоомоор тоглох яагаад дуртайг чи мэдэх үү? Учир нь бодит амьдрал яг энэ виртуал шиг аятайхан сайхан байдаггүй юм. Дин Сяо Цзюн, чамд амралт хэрэгтэй. Чи яаж байна аа? Үргэлжлүүлье л дээ!
Дин: Ээж залгаж байна.
Тян: Чи завгүй гээд мессеж биччихээч.
Дин: Ээж утасны ТҮЦ-ээс залгасан байна.
------------------------------------------------------------------------------------------
Дин: Байна, ээжээ. Би дуудлага ирснийг харсангүй. Гар утасны дуу хаалттай болохоор таны дуудлагыг сонсоогүй байх. За. Та одоо орондоо ор. Оройн болсон байна. Би удахгүй байрандаа очно.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эр: Энэ танд хэрэгтэй ажлын дэвтэр.
Би: Баярлалаа.
Эр: Зүгээр.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эм: Сяо Тун, чи Нацумэ Сосэкийн “Энэ шөнийн сарны туяа үнэхээр үзэсгэлэнтэй” зохиолыг мэдэх үү?
Эм: Мэдэхгүй ээ.
Эм: Нацумэ нэг удаа англи хэлний хичээл дээр “Би чамд хайртай” гэдгийг хятад хэл рүү яг хэвээр нь орчуулж л дээ. Гэвч Нацумэ орчуулгаа зохисгүй гэж үзсэн гэнэ. Учир нь япон хэл мэдрэмжтэй, утга уянгын хэллэг шаарддаг. Ингэж “Энэ шөнийн сарны гэрэл үнэхээр үзэсгэлэнтэй” болж хувирсан гэдэг.
Умэ: Сарны гэрэл...
Би: Сарны гэрэл...
Умэ: ...үнэхээр үзэсгэлэнтэй.
Би: ...үнэхээр үзэсгэлэнтэй.
------------------------------------------------------------------------------------------
Эм: Хэрэв хэн нэгэн чамд ингэж сэтгэлээ илчилбэл, бас тэр чамд таалагддаг бол чи юу гэж хариулах вэ?
Эм: Миний хариулт...
Умэ: Салхи ч гэсэн зөөлөн.
Эм: Салхи ч гэсэн зөөлөн.
Эм: Салхи ч гэсэн зөөлөн. Яагаад?
Эм: Урнаар сэтгэлээ илчлэх чадвартай эр хүнийг л даруухан, жинхэнэ жентлмен гэдэг байх.
------------------------------------------------------------------------------------------
Умэ: Салхи ч гэсэн зөөлөн.
------------------------------------------------------------------------------------------
Би: Чамд гахайн цээж мах бэлдсэн. Чи эхлээд ид. Ээж нь дахиад нэг хоол хийгээд ирье.
Дин: За.
Би: Бэлэн боллоо. Амттай байна уу? Май, дахиад нэгийг. За боллоо.
------------------------------------------------------------------------------------------
Дин: Та юу асуумаар байгааг би мэднэ. Би яагаад гэдгийг ч мэднэ. Энэ хүн ээжийнхээ ачийг хариулж, ээжтэйгээ салах ёс хийх ёстойгоо яагаад мартсаныг мэдмээр байгаа. Та ч гэсэн ийм юмтай тулгарч байсан.
Ни: Та намайг сурвалжилсан юм уу?
Дин: Танд хариултыг нь яг үнэнээр нь хэлье. Энэ туслах байх.
Ни: Гэхдээ би эхлээд асууя, та эхийгээ санагалзсан хүүгийн түүхийг алдар нэр, мөнгөний төлөө зохиосон юм биш биз?
Дин: Зохиох оо?
Ни: Та жаахан байхдаа аминч зан гаргаснаас болж ээж чинь жаргал үзээгүй. Та үүнийг зөвшөөрөх үү?
Дин: Зөвшөөрнө. Уг нь би ноён Умэд сайн байсан, даан ч япон руу явахаас айсан. Би шинэ орчноос айсан, бүр их айсан нь... ээж ноён Умэтэй суусны дараа намайг чин сэтгэлээс хайрлахаа болино гэхээс. Тухайн үед миний гэдэс удаан өвдөх тусам ээж надтай удаан хамт байж, ноён Умэтэй уулзаж чадахгүй гэж би бодсон. Дугуй хорхойнууд ходоод өвчлүүлдэгийг би номноос мэдсэн юм. Тэр мөчөөс эхлэн би буцалгаагүй усыг нууцаар ууж эхэлсэн. Үүнээс болж гэдэс өвдсөн байх. Гэхдээ зүгээр гэдгийг мэддэг байсан. Гэхдээ энэ миний цөсний хүүдийг авах хэмжээнд очно би бодоогүй. Одоо тэр байхгүй. Миний эр зориг байхгүй болсон шиг. Нэг ийм л зүйл болсон. Хэрэв би ээжийгээ япон явахад нь саад хийгээгүй бол ээж бусад настай эмэгтэйчүүд шиг сайхан аялж, бүжиглэж, сайхан хоол идэж, амьралын сайхныг мэдэрч явах байсан.
Ни: Тэгэхээр, та ээжийгээ сонгосон байна. Гэхдээ, та япон явмааргүй байна гэдгээ тэр хоёрт зүгээр л хэлж болоогүй юм уу? Хэрэв хэлсэн бол тэр хоёр бие биенээсээ хагацахгүйгээр асуудлыг зохицуулж чадах байсан. Миний зөв үү?
Дим: Би ээжийн аз жаргалд нь саад болж байгаад надад гомдоно гэхээс би айсан.
Ни: Асуудлыг шийдэхийн тулд түүнээс зугтаах хэрэгтэй. Амжилтанд хүрсний дараа энэ зуршил болдог.
Дин: Би их сургуульд байхдаа яг тийм зуршилтай байсан. Ялагдахгүй байх хамгийн сайн арга нь ялахын төлөө тэмцэх биш, харин юунд ч оролцохгүй хол байх нь дээр гэж боддог байлаа.
------------------------------------------------------------------------------------------
Төгсөв
Back to episodes Go home